گفتم : خسته ام

گفتی : از رحمت خدا نا امید نشید  ( زمر / 53 )

گفتم : هیچ کس نمی دونه تو دلم چی می گذره ؟

گفتی : خدا حائل است بین انسان و قلبش  ( انفال/ 24)

گفتم : غیر از تو کسی ندارم .

گفتی : ما از رگ گردن به انسان نزدیک تریم.  (ق / 16)

گفتم : ولی انگار اصلا منو فراموش کردی .

گفتی : منو یاد کنید تا یاد شما باشم . (بقره /152)

گفتم : تا کی باید صبر کرد؟

گفتی : تو چه می دونی شاید موعدش نزدیک باشد.  (احزاب / 63)

گفتم : تو بزرگی و نزدیکیت برای من کوچک خیلی دوره تا اون موقع چی کار کنم ؟

گفتی : کارهایی که بهت گفتم انجام بده و صبر کن تا خدا خودش حکم کنه . (یونس / 109)

گفتم : خیلی خونسردی تو خدایی و صبور من بنده ات هستم و ظرف صبرم کوچک ...یه اشاره کنی تمومه.

گفتی : شاید چیزی که تو داری به صلاحت نباشه  .(بقره /216)

گفتم : اصلا چطور دلت میاد؟

گفتی : خدا نسبت به همه مردم مهربونه  ( بقره /143)

گفتم : دلم گرفته

گفتی : مردم به چی دل خوش کردن باید به فضل و رحمت خدا شاد بود

گفتم : اصلا بی خیال توکلت علی ا..

گفتی : خدا اون هایی رو که توکل می کنن دوست داره (آل عمران /159)

برگرفته از وبلاگ یادداشتهای من

دوستان به که ز وی یاد کنند

دل بی دوست دلی غمگین است

خاک در دیده بسی جان فرساست

سنگ برسینه بسی سنگین است

خرم آن کس که در این محنت گاه

خاطری را سبب تسکین است.

پروین اعتصامی

سکوت دردناک است .اما در سکوت است که همه چیز شکل می گیرد و در زندگی ما لحظه هایی هست که تنها کار ما باید انتظار کشیدن باشد.درون هر چیز در اعماق هستی نیرویی هست که چیزی را می بیند و می شنود که هنوز قادر به درکش نیستیم.هر آنچه امروز هستیم از سکوت دیروز زاده شده است.

ما بس تواناتر از آنیم که می اندیشیم.لحظه هایی هست که در آن ها یگانه راه آموختن به کار نبردن هیچ ابتکاری  و انجام ندادن هیچ کاری است.زیرا در این لحظه ها سکون بخش نهان وجود ما فعال است و می آموزد.

آن گاه که شناخت نهان در روح خود را می نمایاند از خود شگفت زده می شویم و انگاره های ما از زمستان به گل می نشینند  در حال سرودن نغمه هایی که هرگز در رویا هم نشنیده ایم.

زندگی همواره بیشتر از آنی به ما می بخشد که خود را سزاوارش می دانیم.

                                                                                                                      "   جبران خلیل جبران"